Quality is like any high-quality coffee table photography book you would find at a large bookstore.

General Package Information.

1650 euro’s with 1 Wedding book 33X28 cm.

1950 euro’s with 3 Wedding books 33X28 cm.

Please contact

Tel: +0030 6946461110

Mail: pressgeo@yahoo.gr

Γεια σε όλους,

θα ήθελα να παρουσιάσω,

την δουλεία και την αισθητική που έχει ένας φωτορεπόρτερ πάνω στον γάμο,

η οποία είναι διαφορετική από την δουλεία άλλων φωτογράφων που έχουν την δίκια τους αισθητική προσέγγιση, θέλοντας να τονίσω την διαφορετική φωτογράφιση που κάνει ένας φωτορεπόρτερ σε σχέση με έναν απλό φωτογράφο.

Στο εξωτερικό η προσέγγιση των φωτορεπόρτερ σπάει το κατεστημένο τις στημένης και άχρωμης φωτογράφισης του παρελθόντος, τις σφιγμένης νύφης με το επιβεβλημένο, αφύσικο και αμήχανο χαμόγελο και χαίρει μεγάλης εκτίμησης,

σε βαθμό που εξοβελίζει παλαιότερες προσεγγίσεις.

Στην Ελλάδα τα τελευταία χρόνια έχουν εμφανιστεί ορισμένοι, επίσης εξαιρετικοί φωτογράφοι με την προσέγγιση του φωτορεπόρτερ αν και ακόμα αυτό το είδος, δεν έχει εκτιμηθεί επαρκώς , παρά ίσως σε κάποιον βαθμό, από μιμητισμό και μόδα.

Πλέον, αρχίζει να αναγνωρίζεται το πολύπλευρο ταλέντο των φωτορεπόρτερ,

κατά τη διάρκεια της ημέρας του γάμου, για την ικανότητα τους να φωτογραφίζουν όλη την ιστορία, να φωτογραφίζουν αρχιτεκτονικά τους χώρους του γάμου,

να φωτογραφίζουν πορτραίτα των συντελεστών, και πάνω από όλα να εξιστορούν το γεγονός υπό πίεση, χωρίς να χάνουν την ψυχραιμία και την φωτογραφική ικανότητα τους

η να γίνονται αδιάκριτη.

Αυτό δεν σημαίνει ότι ο φωτορεπόρτερ δεν κάνει προμελετημένες εικόνες, σε σημεία που έχει επιλέξει, με μια διάφορα όμως, η εικόνες του είναι είτε άπλες, είτε το στήσιμο χαλαρό, φυσικό και τρυφερό, αποφεύγοντας την αφύσικη υπερβολή.

Ο φωτορεπόρτερ εξιστορεί ένα γεγονός, αυτή είναι και η κύρια δουλεία του και προσπαθεί χωρίς να επεμβαίνει, φωνάζει και κουράζει διαρκώς το ζευγάρι και τους καλεσμένους,

να αποτυπώσει με φυσικότητα και ζωντάνια το γεγονός, με διακριτικότητα και φωτογραφικό δυναμισμό, και ρεαλισμό, αποτυπώνοντας τα αισθήματα και τις αντιδράσεις,

και να συλλάβει τα καίρια στιγμιότυπα, κάτι που γνωρίζει να κάνει πολύ καλά.

Κυρίως αποτυπώνει όλο το γεγονός, εξιστορεί την τελετή σε σημεία, που άλλη φωτογράφοι θα κατέβαζαν την μηχανή ,θεωρώντας, ασήμαντα και μη εμπορικά τα στιγμιότυπα αυτά.

Το αποτέλεσμα όμως αυτής τις «απραξίας» είναι η στέρηση από το γεγονός, στιγμιότυπων που είναι εξίσου σημαντικά, με την ιδία την τελετή, όπως η χαρά και αγάπη των συγγενών και φίλων, το υπόβαθρο της τελετής, ενός χαρμόσυνου γεγονότος που δεν συμμεριζόμαστε μονοί.

Επίσης πολύ σημαντική για το τελικό αποτέλεσμα τις φωτογράφισης είναι η δημιουργική ικανότητα, όχι μόνο του φωτορεπόρτερ, αλλά του οποιουδήποτε δημιουργικού φωτογράφου, να μπορεί να παρουσιάσει και την μεγαλύτερη «εικόνα» τις τελετής,

κάνοντας εικόνες ολοκληρωμένες, με σύνθεση και όχι μόνο στιγμιότυπα.

Εικόνες που τονίζουν, με μεγαλύτερη επάρκεια το γεγονός, μια εικόνα που τα λέει όλα δηλαδή, κάτι που είναι το ιδανικό ζητούμενο στο ρεπορτάζ ,δείχνοντας μας λόγου χάρη παράλληλα, το μέρος και το περιβάλλον και την ατμόσφαιρα, τονίζοντας τον ιδιαίτερο χώρο,

και την αισθητική του σε σχέση με τους ανθρώπους και το γεγονός.

Δείχνοντας μας ακόμη αντιδράσεις που ούτε καν φανταζόμασταν η δεν περιμέναμε από φίλους και συγγενείς.

Για τον φωτορεπόρτερ όλο το φυσικό περιβάλλον, τα κτίρια και η δημόσιοι χώροι ,είναι το στούντιο του.

Ένα στούντιο, στον δρόμο σε πλατειές η σε δάση, οπουδήποτε.

Πολλοί φωτογράφοι, δεν έχουν την δυνατότητα, να μεταφέρουν την ικανότητα τους , να φωτογραφίσουν έξω από τον φυσικό τους χώρο που είναι το στούντιο η το φωτογραφείο τους.

Ο δημιουργικός φωτογράφος απεναντίας, θα χρησιμοποιήσει κάθε χώρο και κάθε περιβάλλον προς όφελος του και θα το μετατρέψει, σε εργασιακό χώρο, σε εξωτερικό στούντιο, φέρνοντας το στα μέτρα των απαιτήσεων τις φωτογράφισης.

Η δημιουργική ικανότητα και θέληση του φωτογράφου επίσης, είναι η εγγύηση τις ποιότητας τις δουλειάς του και το πάθος του για αυτό που κάνει ,δεν το αφήνει να πέσει σε δημιουργική λήθη και να θεωρεί κουραστική και επαναλαμβανόμενη την δουλεία του,

χαρακτηριστικό των περισσοτέρων μη δημιουργικών φωτογράφων.

Δεν θέλω να σας κουράζω άλλο με έννοιες που είναι περισσότερο φωτογραφικές,

θέλοντας να παρουσιάσω, εξηγώντας παράλληλα τον διαφορετικό και σχετικά νέο αυτό τρόπο προσέγγισης στην φωτογραφία γάμου στην Ελλάδα.

Το τελικό ζητούμενο είναι, το αποτέλεσμα να χαροποίει το ζευγάρι με ζωντανές φωτογραφίες , που δεν ξεθωριάζουν στον χρόνο, σαν μια όμορφη ανάμνηση και μια διαρκή πραγματικότητα.

Φιλικά

Γιώργος Φωτιάδης.

ΥΓ.

Μπορείτε να δείτε την κυρία σελίδα γάμου στην ενότητα wedding,

www.georgefotiadis.com/wedding/

εδώ στην ιστοσελίδα που έχετε επισκεφτεί, όπως επίσης μπορείτε να δείτε εικόνες, που ξεφεύγουν από τα συνηθισμένα στο Portfolio εδώ.

www.georgefotiadis.com/galleries/?album=all&gallery=1

Επικοινωνία.

Tel: +30 6946461110

Mail:

pressgeo@yahoo.gr

pressgeo@ath.forthnet.gr

]]> http://www.georgefotiadis.com/wedding-photographer-thessaloniki-greece-george-fotiadis/feed/ http://www.georgefotiadis.com/httphassapis-peterblogspotcom/ http://www.georgefotiadis.com/httphassapis-peterblogspotcom/#comments Mon, 16 Feb 2009 19:45:18 +0000 pressgeo http://www.georgefotiadis.com/?p=1004 Ένα πολύ αξιόλογο blog.

http://hassapis-peter.blogspot.com/

Και ο επίλογος ενός βιβλίου, που πιστεύω πρέπει να διαβαστεί από κάθε άνθρωπο,

που πιστεύει στην πιθανότητα αλλαγής προς το θετικό, προς έναν καλύτερο κόσμο.

————————————————————————————————————-

Το κεντρικό μήνυμα αυτού του βιβλίου είναι

ΣΤΡΟΦΗ ΠΡΟΣ ΤΟΝ ΑΝΘΡΩΠΟ.

Ο 20ός αιώνας τελείωσε και μαζί του έφθιναν οι μεγάλες φιλοσοφικές τάσεις και τα τέκνα τους, οι ιδεολογίες. Τις ανώτερες διανοητικές λειτουργίες, οι οποίες χάνουν συνεχώς έδαφος, έρχονται να αντικαταστήσουν πρωτόγονα ένστικτα.

Η προοπτική του σύγχρονου πολιτισμού είναι μια προοπτική μοναξιάς. Διεθνώς, παρατηρείται κάμψη των αξιών. Το άτομο, αντί να είναι η κινητήρια δύναμη της Ιστορίας, έγινε απλό ενεργούμενο. Εξάρτημα χωρίς καμία αξία.

Η συνέχεια παρακάτω….

http://users.forthnet.gr/ath/chassapis-peter/new_page_14.htm

Η ανθρώπινη θάλασσα ταλαντεύεται διαρκώς, προσπαθώντας να διατηρεί ή ψάχνει να βρει την ισορροπία της.

Υπάρχει από την μια μεριά η θέληση του πρωτογόνου ανθρώπου, που πιστεύει πως μπορεί να επιβάλει την θέλησή του, εφόσον είναι ο ισχυρότερος.
Από την άλλη, υπάρχει η πιο σύγχρονη πλευρά, που πιστεύει ότι ο άνθρωπος μπορεί να μοιράζεται και να ζει ευτυχισμένος, χωρίς να σκοτώνεται για τα αυτονόητα.

Αυτές οι τάσεις υπάρχουν σε όλους τους ανθρώπους, σε μεγαλύτερο ή μικρότερο ποσοστό.

Κάνεις δεν είναι απόλυτα δίκαιος ή άδικος, ούτε υπάρχει αυτός που δεν φοβάται, ή δεν ενδιαφέρεται καθόλου.

Για να μην ξεχνιόμαστε όμως, υπάρχουν και άνθρωποι που είναι εντελώς καθάρματα και δεν τους ενδιαφέρει καμιά ισορροπία και συμβίωση.

Υπάρχει και ο χώρος του κέντρου, που προσπαθεί να συνδυάσει ή να εκμεταλλευτεί τις τάσεις αυτές, όπου επικαλείται την μετριοπάθεια του, χαρακτηρίζοντας ακραίες ή ανεφάρμοστες τις δυο άλλες τάσεις, ή ότι, τουλάχιστον, υπό την δική του σκεπή, θα μπορούσαν να λειτουργήσουν, κάνοντας παράλληλα αμοιβαίους συμβιβασμούς.

Λογικά, εκ πρώτης, φαίνεται, ότι θα μπορούσε να λειτουργήσει έτσι το ανθρώπινο σύνολο και το σωστό είναι να επικρατεί η μετριοπάθεια, αλλά ξεχνάμε ότι όποιος κατέχει την ανώτερη εξουσία, ότι και να πρεσβεύει, η δύναμη που απορρέει από την κατάχρηση τις εξουσίας, τον κάνει συνειδητά από ένα σημείο και πέρα, να επιβάλει την θέληση του, που είναι αυτή του ισχυρότερου και συγκρατεί την εξουσία του, με προσχήματα και ωραία λόγια, περί ισότητας, αδελφοσύνης, κτλ αφού οι μάζες επαναπαύονται σαν αγέλη σε έναν ισχυρό προστάτη.

Οι μάζες βολεύονται έστω και με κομμένα προνόμια.

Οι μάζες όμως έχουν ένα χαρακτηριστικό όσον αφορά τα δικά τους συμφέροντα.
Κινητοποιούνται, αλλά αργά.

Αυτό το ψηφιδωτό πνευμάτων δεν θα μπορούσε να κάνει και αλλιώς παρά μόνο και αν έμενε νηστικό.
Αυτό το ξέρουν πολύ καλά όμως οι κατέχοντες και φροντίζουν να πετάνε τα καρβέλια στην ώρα τους.

Αυτός είναι όμως ο ρόλος του κέντρου, η διατήρηση της εξουσίας των ισχυρών, κυρίως όταν τα πράγματα δεν πάνε καλά για την άρχουσα τάξη.
Δεν είναι απαραίτητα ο καταλύτης μιας ισορροπημένης κοινωνίας.

Τώρα δεν μπορεί να υπάρξει κέντρο χωρίς τα άκρα και ούτε αυτά, χωρίς αυτό.

Πως θα υπήρχε ισορροπία (κέντρο) χωρίς συγκρούσεις, βάσανα, απληστία αλλά και ελπίδα;
Θα ήταν ανύπαρκτη η έννοια της ισορροπίας.

Μπορεί να λέει ότι ζει κάποιος χωρίς αισθήματα, άσχημα ή όμορφα;

Αυτό θα ήταν ιδανικό αλλά δεν υπάρχει κάτι τέτοιο σε όντα που αγωνίζονται να επιβιώσουν.

Πως θα υπήρχε πάλι ισορροπία χωρίς άκρα, (αφού και το κέντρο αποτελείται από τους ίδιους ανθρώπους, διαφορετικούς μεν, με τα ίδια ελαττώματα όμως) που θα πίεζαν για βελτίωση, όταν το ίδιο το κέντρο, που αποτελείται από την ίδια ανθρώπινη θέληση και φύση, δεν μπορεί να κρατήσει την ισορροπία, αφού παλαντζάρει ανάλογα με τα εφήμερα, και προσωπικά συμφέροντά του.

΄Η μήπως αυταπατάται κάνεις και νομίζει ότι τα άτομα, οι άνθρωποι ξεχωριστά δεν έχουν ευθύνη, άσχετα που κρύβονται πίσω από την θέληση του συνόλου όταν δεν κινδυνεύουν άμεσα, κοιτάζοντας μόνο το δικό τους μικρό συμφέρον.

Ο κόσμος είναι μια μικρογραφία του εαυτού μας.

Γεμάτος ελαττώματα και όπως λειτουργούμε εμείς σε προσωπικό επίπεδο, έτσι λειτουργεί και το σύνολο με κάποιες διαφορές.

Πεινώ, θα φάω.

Πεινάμε, θα σε φάμε.

Είναι η φύση του ανθρώπου αυτή, από μόνη της μια σύγκρουση που γίνεται σε όλους μέσα μας.

Η ανθρωπινή επιβίωση είναι εγωιστική και στηρίζεται σε κανόνες κυριαρχίας αλλά και σε κανόνες συμβίωσης και αλληλεγγύης.

Είμαστε θνητά όντα, που βαθιά μέσα τους γνωρίζουν, ότι κάποια στιγμή θα τελειώσει η ζωή τους.

Λίγοι πιστεύουν πραγματικά, σε αρχαία παραμύθια περί αγγέλων και αντιλαμβάνονται ότι αυτά είναι μηχανισμοί ενός παλαιότερου συστήματος ηθικής αλλά και ελέγχου που λέγεται θρησκεία.

Ξέρουμε ποιος κυβερνά τον κόσμο, πάντα τον κυβερνούσε ο ισχυρός από την αρχαιότητα, όσο είναι γνωστή η ανθρώπινη ιστορία, και ξέρουμε με τι δυσκολία διατηρεί ο αγωνιζόμενος άνθρωπος μια κάποια ισορροπία αξιοπρέπειας.

Οι άνθρωποι όμως ελπίζουν σε κάτι καλύτερο, ακόμα και σε μια αυταπάτη, αυτή η ζωή είναι δύσκολη από μόνη της έτσι και αλλιώς.

Μπορεί κάνεις να στερήσει από τους ανθρώπους την ελπίδα ακόμα και την αυταπάτη;

Μπορείς να κόψεις το όνειρο στα δυο και αν ναι, σε πόσα κομμάτια;

Να νοιαστώ για αυτόν που δεν ξέρω,
να νοιαστώ για τον εαυτό μου πάνω από όλα,
αξίζει να θυσιάζομαι,
αξίζει να ζω και να ελπίζω,
ή δεν με παρατάτε όλοι.

Η μεγαλύτερη αρετή στην εξέλιξη, είναι η αμφισβήτηση του ιδίου σου του εαυτού, αυτά που κάποτε πίστευες για απόλυτα σωστά και ακλόνητα , μπορεί πλέον να μην τα πιστεύεις ή να τα έχεις βελτιώσει.

Αποδείχτηκε από τις μέχρι τώρα προσπάθειες και το ερώτημα είναι αν πρέπει να συνεχίζει κανείς να αγωνίζεται για αυτά που πιστεύει και που θα έκαναν τον κόσμο καλύτερο, πιο ανεκτικό για όλους.

Ο αγώνας φυσικά και συνεχίζεται, έτσι και αλλιώς, είναι και αυτός ένας κανόνας της ζωής, που λέγεται αξιοπρεπή επιβίωση.
Θα ήθελα να τελειώσω ως εξής με κάτι που θέλω να πιστεύω.

«Ο σοσιαλισμός μπορεί να επιτευχτεί μόνο μέσα στις καρδιές τον ανθρώπων, μέσα από την συνύπαρξη και κατανόηση, μα ποτέ μέσα από την διψά για εξουσία.»

Φυσικά ξέρουμε σε τι εποχή ζούμε, και παλαιοτέρα ήταν ακόμα χειρότερα τα πράγματα.

Σε μια πολύ εγωιστική εποχή.

Ένα blog που μου άρεσε πολύ γιατί λέει τα πράγματα χωρίς περιστροφές και καλυμμένη ιδιοτέλεια με βαθιές αναλύσεις που ξεφεύγουν από την στενή έννοια, του ο απέναντι μόνο είναι ο «εχθρός».

Στην εποχή μας, οι άνθρωποι έχουν ελάχιστα ανεπτυγμένη κριτική σκέψη και πραγματική αυτονομία, αφού εξαρτούνται από υλικά αγαθά, η θέλουν με μανία να γίνουν διάσημοι και να αποκτήσουν φήμη, που φαίνεται ιδιαίτερα σε ανθρώπους πολύ φτωχούς στο πνεύμα, άσχετα αν έχουν ένα ακριβό αυτοκίνητο και φοράνε ένα κακόγουστο ακριβό κοστούμι.

Αυτό δεν είναι τυχαίο, εν πολύς η όποια νόηση και σκέψη αναπτύσσεται, είναι καθοδηγούμενη από τα ΜΜΕ και την μόδα, η το «περίφημο» lifestyle.
Η υλική κατοχή αντικείμενων και τίτλων, έχει γίνει συνώνυμο τις επιτυχίας και «ωριμότητας», δυστυχώς και ο πνευματικός πλούτος και η καλλιέργεια του εαυτού μας έχουν γίνει παρελκόμενα αυτής τις τάσης, του να κατέχουμε και να κάνουμε μεγάλο όνομα.

Στην τέχνη αναπτύσσεται μια τάση όλο και περισσότερο της «κατανοητής τέχνης», (mainstream) από στρώματα ανθρώπων που συμμετέχουνε σε αυτήν, ίσως για να θεωρούν ότι είναι περισσότερο μέσα στα πράγματα, αφού πλέον συμφώνα με το «πανανθρώπινο» δόγμα τις εμπορικής παγκοσμιοποίησης, ο άνθρωπος “πρέπει” να συνδιαλέγεται και να πράττει, έως ένα ον πολιτισμένο.

Αυτό στην γενική σύλληψη του είναι αυτονόητο γιατί ο καθένας έχει το δικαίωμα να συμμετέχει και να ζει όμορφα.

Ένα εμπορικό πολιτικοκοινωνικό σύστημα όπως αυτό στο οποίο ζούμε, δεν έχει την διάθεση, να παροτρύνει τον άνθρωπο να βελτιώνεται , γιατί κυρίως τον θέλει εξαρτημένο σαν καταναλωτή του.

Η εμπορικότητα που έχει κατακλύσει τα πάντα, έχει εισβάλει και στην τέχνη, σε βαθμό όμως που την αλλοιώνει ,παρουσιάζοντας μας πολύ φθηνά έργα, που δεν μας μεταφέρουν κανένα μήνυμα η και αν το κάνουν, είναι συνήθως αδιάφορα, και πάνω από όλα επαναλαμβανόμενα, αλλά πουλάνε.
Η ζωή όμως δεν είναι μόνο εμπόριο και κέρδη, έχει και άλλες αξίες.

Δεν έχω τίποτα με την εμπορικότητα και θεωρώ τους έμπορους πρωτοπόρους, όπου ταξιδεύουν από χώρα σε χώρα, για να μας φέρουν τόσα καλά αγαθά και μαζί με αυτά, μεταφέρουν και τον πολιτισμό που τα έπλασε, όπως έκαναν από τα αρχαία χρονιά.

Εδώ υπάρχει όμως μια αντίφαση και μια παγίδα.

Από την μια λέμε, ότι θέλουμε έναν καλύτερο κόσμο πιο ποιοτικό και από την άλλη με πρότυπο τον ατομικισμό, τον ανταγωνισμό και την έπαρση του τσοπάνη, « με το ταγάρι στο ένα χέρι και με τη γκλίτσα στο άλλο…. χέρι », αναιρούμε το πολιτισμένο προσωπείο μας, αφού θέλουμε τόσο να ξεχωρίζουμε και να νοιώθουμε καλύτεροι από τους άλλους και στο τέλος, πάλι καταλήγουμε να είμαστε πρωτόγονοι και αν μπορούμε, θα πάρουμε το σπίτι τού γείτονα, θα κοιμηθούμε με την γυναίκα του, θα πουλήσουμε τα παιδιά του και θα σκάψουμε τον λάκκο του σαν δωρεά, σαν φιλανθρωπία.

Φαίνεται πως κάποιοι, έχουν μπερδέψει, την αγάπη για τα ζώα με την φιλανθρωπία, μια που είναι και πολύ τις μόδας τελευταία, κυρίες των ανώτερων τάξεων, να χτυπάνε παλαμάκια, με έναν κλόουν «καλλιτέχνη» δίπλα τους, για το θεάρεστο έργο, την μεγάλη ψυχή τους και το φοβερό γούστο τους, για τον λάκκο που άνοιξαν, αν το δούμε και αυτό σαν μια μορφή, «ρεαλιστικής εναλλακτικής τέχνης», που θα μας απαλλάξει από τους άσχετους και ενοχλητικούς.
Η απλά, θα κλέψουμε με «νόμιμο» τρόπο, και εξουσιαστική ισχύ, αυτόν που μπορούμε και θα τον πετάξουμε στον δρόμο, το βράδυ όμως θα κοιμόμαστε ήσυχοι, με έναν εξαίσιο πινάκα ζωγραφικής πάνω από το κρεβάτι μας, που δεν πολύ καταλαβαίνουμε κιόλας, και τον έχουμε σαν προστασία ηθικής, σαν εικονοστάσιο, αφού μόνο ένας «πολιτισμένος άνθρωπος», θα κρεμούσε κάτι τέτοιο στο ταβάνι του.

Είναι πραγματικά αηδιαστική, η εικόνα που περιγραφώ.
Φυσικά πρέπει να επικροτείται το ωραίο, αλλά όχι έτσι.

Η όποιες «αντιφάσεις», των πολέμων που γίνονται και του αίματος όπως βλέπουμε πρόσφατα στην Γάζα, είναι η εξαργύρωση,
τις συσσώρευσης του υλικού πλούτου, πλούτου στα χέρια όμως μόνο μιας μερίδας ανθρώπων στον πλανήτη .
Τα έργα τέχνης, δεν θα μπορούσαν να μείνουν έξω, από αυτήν την εξαργύρωση του πολιτισμού μας, που κρύβεται, πίσω από αυτά που κληρονόμησε, από τους αρχαίους προγονούς μας, από τον εκλεπτυσμένο πολιτισμό τους.
Πολλές φορές, λειτουργούν σαν παραπέτασμα των ενόχων που νοιώθουμε και θέλουμε να κρύψουμε.

Δεν θα βάλω ταμπέλες παραταξιακές σε αυτό, αναμφίβολα ο άνθρωπος εξελίσσεται προς το καλύτερο, όλοι οι άνθρωποι παρά τα διαφορετικά πιστεύω τους, σαν ένα ποτάμι με κοινή ροη, και το επίπεδο τις κατανόησης, είναι πολύ μεγαλύτερο από αυτό του μεσαίωνα.
Προσωπικά πιστεύω, ότι ο άνθρωπος δεν είναι μόνο προοδευτικός, οπισθοδρομικός, πολιτισμένος η απολίτιστος.
Ο ένας έχει κομμάτια του άλλου μέσα του, όλοι έχουμε και τις άσχημες πλευρές μας και σε προσωπικό επίπεδο, άλλος είναι πλουσιότερος σε αρετές και άλλος έχει ανεπτυγμένες άλλες ικανότητες.

Υπάρχουν όμως και αυτή, που κινούνται στο άκρο του απολίτιστου και που προσπαθούν να μας πείσουν ότι τους έχουμε ανάγκη.

Σήμερα δεν σκάβουμε χωράφια φεουδαρχών, αλλά αυτό το οφείλουμε στους αγώνες, που έκαναν άλλοι άνθρωποι πριν από εμάς.
Τίποτα από ότι έχει κατακτηθεί, δεν είναι δεδομένο και μπορεί να «ανακληθεί»,
από αυτούς, που έχουν την δύναμη και την εξουσία να το κάνουν, όπως προσπαθούν με μεγάλο μένος τελευταία.

Πιστεύω ότι η γνώση και η τέχνη, δεν πρέπει να είναι εμπορεύσιμες παρά σε τέτοιον βαθμό, που να καλύπτουν τις βιοποριστικές ανάγκες του δημιουργού και πρέπει να διανέμονται πλουσιοπάροχα στον καθένα, ώστε να τις απολαμβάνει και να λαμβάνει τα μηνύματα τους, έξαλλου δεν υπάρχει πιο ηλίθια εικόνα, από παρέα ελιτιστών, που περιαυτολογούν για τον αδαή κοσμάκη και οι ίδιοι τους είναι συνήθως εντελώς ανίδεοι, αναίσθητοι, κενόδοξη, ανήθικοι και ατάλαντοι.

Βλέπω επίσης μια τάση, αυτή τις ιεραρχίας, που έχει επιβληθεί από το star system, απέναντι στα «ιερά» πρόσωπα τις τέχνης, η αν είσαι επαγγελματίας η επώνυμος, οι άνθρωποι δεν τολμούν να σου μιλήσουν, η να σε κρίνουν και δυστυχώς, αν το κάνουν το κάνουν χωρίς επιχειρήματα, η διάθεση να αναπτυχτούν προσωπικά.
Η άγνοια και η γενίκευση, οδηγούν στην απόρριψη και το μίσος, για αυτό που δεν μπορούμε να κατανοήσουμε, η αντίθετα και ίσως ακόμα χειροτέρα, στο ιεραρχικό θαυμασμό αυτού που θεωρούμε ανώτερο από εμάς, λες και δεν μοιραζόμαστε τις ίδιες ανησυχίες, χαρές, και απογοητεύσεις.
Η ιεραρχία είναι για τα ζώα, όχι για τους ανθρώπους και φαίνεται πως έχει μπει, στην θέση του σεβασμού και θαυμασμού, που θα νοιώθαμε φυσιολογικά.
Με αυτόν τον τρόπο, λατρεύουμε και ακολουθούμε με θρησκευτική ευλάβεια, τα λεγόμενα τους, λες και είναι ο βούδας, κάτι που οι ίδιοι τους δεν ζητάνε να κάνουμε.
Από πού το έχουμε διδαχτεί αυτό, μήπως από εκεί, που με τον ίδιο τρόπο, θέλουν να μας κάνουν να νοιώθουμε μειονεκτικά στην δουλεία, ακόμα και στο σπίτι μας, ώστε να μας ελέγχουν και εξουσιάζουν , η οι εμπορικότητα επιβάλει και εδώ τους δικούς τις κανόνες;

Δεν αναφέρομαι στον κόσμο, που θέλει να βλέπει όμορφα έργα τέχνης και ο όποιος δεν είναι καθόλου υποχρεωμένος να έχει ιδιαίτερες γνώσεις, αναφέρομαι σε καλλιτέχνες που εκμεταλλεύονται την άγνοια, για να θεωρούνται μεγάλη οι ίδιοι τους, έξαλλου ορισμένα έργα τέχνης, αν και δυσνόητα για τους πολλούς, έχουν τέτοια χάρη που ουσιαστικά απευθύνονται στον καθένα, εφόσον αρέσουν.

Θα πει κανείς γιατί τόσες παραθέσεις, σε λέξεις που από μόνες τους είναι κατανοητές, γιατί σε σχήμα λόγου η έννοια μιας λέξης παίρνει το νόημα που θέλουμε και αναιρείται η πρώτη τις και ουσιαστική έννοια.

«Ναι μεν αλλά», όπως έλεγε και ο ηθοποιός στην ταινία «Παπαφλέσσας».

Η γενίκευση χρησιμοποιείται σήμερα ευρέως, για να αποπροσανατολίζονται οι μάζες, από τα πραγματικά αίτια τις εκμετάλλευσης και τις δυστυχίας τους. Αυτοί που μιλανε γενικεύοντας, οι πολιτικοί και άλλοι ξέρουν πολύ καλά τι κάνουν.

Μήπως μας φαίνεται παράξενο, που πρώην «ήρωες» ολυμπιακοί αθλητές βρίσκονται ντοπαρισμένοι, με όλο και μεγαλύτερη συχνότητα και «καταρρέει» το ολυμπιακό οικοδόμημα και « ιδεώδες», που τόσα πλούτη έφερε σε κάποιους, η μήπως είναι παράξενο, το ότι αυτή οι άνθρωποι, χρησιμοποιηθήκαν με δίκια τους συναίνεση σε αυτό.

Γιατί θα έπρεπε, να είναι παράξενο η απίθανο η τέχνη να χρησιμοποιείται για
παρόμοιους σκοπούς, μιας γενοκτονίας τις αμφισβήτησης και τις κριτικής σκέψης.

Προσφάτως, κάποιοι ένοιωσαν προσβεβλημένοι, από τα έργα ενός Τσέχου καλλιτέχνη, που χρηματοδοτήθηκε από την ευρωπαϊκή ένωση, γιατί πχ.
Έδειξε την Ελλάδα καμένη και την Ισπανία γεμάτη εργοτάξια, λες και δεν έγινε έτσι στην Πελοπόννησο.

Είναι γνωστό ότι και η τέχνη χρησιμοποιείται, από καθεστώτα, από όλα ανεξαιρέτως και ακριβώς για αυτό πρέπει να αποφεύγει κάνεις, να γίνεται γρανάζι τις εξουσίας και του μηχανισμών τις.

Η τέχνη έχει την μεγάλη πολυτέλεια, να είναι αναλυτική, γιατί μεταφέρει πολύ σημαντικά μηνύματα, που είναι δύσκολο να αμφισβητηθούν και για αυτό έχουν φαγωθεί τόσο να την αλλάξουν, να την κάνουν απλοϊκή και συγκεκριμένη άρα ελεγχομένη και εμπορική.
Βλέπουμε διάσημους φωτογράφους να εστιάζουν στα πολυτελή παπούτσια, τα φανταχτερά καπέλα, προσπαθώντας όπως λένε, να αναδείξουν την κουλτούρα των εικονιζόμενων.
Αυτό που τα χαρακτηρίζει είναι φοβερή έλλειψη φαντασίας και ανθρωπιστικού μηνύματος.
Όπου συνήθως δείχνουν πολύ προσωπικές στιγμές, μάλλον αδιάφορες και εκλαμβάνονται ως κάτι το ιδιαίτερο, αφού είναι κατανοητές από τον καθένα.
Αυτό εμένα μου θυμίζει διαφήμιση και μόνο και σε καμιά περίπτωση ρεπορτάζ η τέχνη που μας μεγεθύνει.

Φαίνεται πως η μόδα του lifestyle έχει μπει για τα καλά στην τέχνη, χρησιμοποιώντας αυτήν ως άρμα τις, αντί να μεταφέρει μηνύματα, η τουλάχιστον να μας δεινή όμορφες και ευφυής εικόνες που έχουν την δίκια τους αξία.

Εδώ όμως μην μπερδεύουμε την φορμαλιστική περιέργεια και φαντασία που είναι η βάση της δημιουργίας, ούτε φυσικά η μόδα από μόνη τις φταίει σε κάτι.
Η περιέργεια δεν σκότωσε ποτέ κανέναν καλλιτέχνη απεναντίας.
Για το τελικό αποτέλεσμα αναφέρομαι.

Θα μπορούσε να πει κάνεις το περίφημο κλισέ που όντως ισχύει σε πολλές περιπτώσεις
« Η τέχνη δεν έχει ορισμό».

Η τέχνη φυσικά και δεν έχει ορισμό, εχει ελευθερια έκφρασης.
Όταν το λέμε όμως, για κάτι που είναι πραγματικά αδιάφορο και εμείς προσωπικά νοιώθουμε ότι ξεχωρίζουμε, τότε τα λόγια αποκτούν άλλοι διάσταση.
Θυμάμαι την μόδα, του να αλλάζουμε το όνομα τις καλλιτεχνικής φωτογραφίας, σε δημιουργική και μετά στο πιο «εκλεπτυσμένο» εικαστική, λες και υπάρχει καμία σοβαρή διαφορά, σε αυτές τις λέξεις.

Δημιουργία για την δημιουργία, σύνθεση για την σύνθεση.

Δεν χρειάζεται βιασύνη και αγωνιά, για να ξεφύγουμε από την ασημαντότητα όπως νομίζουμε, και νομίζω ότι ο Πικάσο είχε πει αυτό.

«Με τα χρονιά, όταν έχεις δουλέψει πολύ, οι φόρμες έρχονται μόνες τους , όλα έρχονται μόνα τους και ο θάνατος» ……………..

κάπως έτσι αν θυμάμαι καλά.

Είναι γνωστό, πως για να έρθουν αποτελέσματα, θέλει μελέτη και πολύ δουλεία.

Θα ήθελα να παραθέσω τον Πικάσο παρακάτω:

«Οι άνθρωποι θέλουν να βρίσκουν ένα “νόημα” σε καθετί και στον καθένα. Αυτή είναι η ασθένεια της εποχής μας.»

«Η επιτυχία είναι επικίνδυνη. Εάν αντιγράφει τον εαυτό του, η αντιγραφή του εαυτό του είναι πιο επικίνδυνοι από το να αντιγράφει άλλους. Αυτό οδηγεί σε στειρότητα.»

«Από τη στιγμή που η τέχνη δεν είναι τροφή των εκλεκτών, ο καλλιτέχνης μπορεί να εκδηλώνει το ταλέντο του με κάθε ιδιοτροπία, όπως του σφυρίξει, με κάθε επινόηση του πνευματικού τσαρλατανισμού.
Αλλά οι εκλεπτυσμένοι, οι πλούσιοι, οι χασομέρηδες, οι διυλίζοντες την
πεμπτουσία, ψάχνουν για το καινούργιο, το αλλόκοτο, το πρωτοφανές, το σκανδαλώδες.
Κι εγώ από τον Κυβισμό κι ύστερα ικανοποίησα αυτούς τους κυρίους και τους κριτικούς με πάμπολλα παράξενα που πέρασαν από το νου μου και όσο λιγότερο τα καταλάβαιναν, τόσο τα θαύμαζαν.
Με το να διασκεδάζω συνεχώς με όλα τούτα τα παιχνίδια, τις λοιδορίες, τους γρίφους, τις σπαζοκεφαλιές και τα αραβουργήματα έγινα διάσημος και μάλιστα πολύ γρήγορα.
Και η διασημότητα για έναν ζωγράφο σημαίνει: πωλήσεις, κέρδη, περιουσία, πλούτο.
Όπως γνωρίζετε, σήμερα είμαι διάσημος και πλούσιος, αλλά όταν μένω μόνος με τον εαυτό μου δεν έχω το θάρρος να με θεωρώ καλλιτέχνη με
την αρχαία έννοια της λέξης.
Ήταν μεγάλοι ζωγράφοι ο Τζιόττο, ο Τισιανός, ο Ρέμπραντ, ο Γκόγια.
Εγώ είμαι μόνον ένας δημόσιος ψυχαγωγός, που κατάλαβε την εποχή του, που καταπράυνε όσο μπορούσε την ηλιθιότητα, την κενοδοξία
και την απληστία των συγχρόνων του.
Είναι πικρή η δική μου εξομολόγηση, πιο οδυνηρή απ’ ό,τι μπορεί να φαίνεται, έχει όμως την αρετή να είναι ειλικρινής»

Και όμως ο Πικάσο, δεν είναι τόσο «μικρός» όσο λέει.

Να δούμε την ΓΑΖΑ, ποιός θα απεικονίσει.

http://www.robgalbraith.com/bins/multi_page.asp?cid=7-6468-7844

Article by George Barr

http://www.luminous-landscape.com/essays/next-level.shtml

Aesthetic Levels

A. Prints don’t seem to have a point, and don’t make good snapshots.

B. Decent snapshots.

C. Friends are admiring your ‘snapshots’

D. Prints starting to have artistic value for themselves.

E. Prints are admirable but not wonderful - lacking emotional impact.

F. Strong images, great composition, making the point, lovely!

G. The handful of the very best images ever made - the icons of photography.

Level A Aesthetic

Images don’t seem to have a point, they don’t show things to advantage, they don’t capture the peak action or the best pose and are the kind of pictures that only a generous person would complement. It takes no photographic skill or artistic experience to know these don’t shine. We’re talking the typical snapshot here that disappoints even the photographer and doesn’t often make it into an album. The photographer wonders why he bothered to take the picture.

Level B Aesthetic

Images make decent shapshots – as memories of events and people and places they serve well even though they don’t excite. No wow factor. The photographer is comfortable showing the prints around to friends who want to know what your holiday was like but he’d not likely take them to other photographers and the images don’t reflect the excitement at the time of taking the image.

Level C Aesthetic

Images do generate admiration by friends but perhaps not photographers or artists. They capture peak action, best poses, dramatic lighting. They begin to show some awareness of composition and are almost good enough for the “New Sarepta Tire And Girdle Company’ annual calendar. They have no artistic merit at this point and can be generally described as ‘pretty pictures’.

Level D AestheticI

mages are starting to show value in and of themselves rather than as a reminder of something or someone special. It’s easy to see that some effort has been made to compose the picture in ways that are interesting and that the photographer is being creative. There are elements of the image which don’t quite work and it’s the kind of image which makes you think that this would have been a great image if only I could reshoot it and fix X and Y. Some of the compositional elements work but not all. The photographer is within a few feet of the right place, a few hours from the right time. The image isn’t strong however and it’s message is not clear. There are elements in the image which distract from it’s power.

Level E Aesthetic

Ιmages are generally admirable and most photographers would react with ‘wish I had taken that picture’. Composition is spot on, the subject interesting, the presentation of the subject effective.The only thing missing is an emotional response to the image. You’re inclined to say ‘well done’ rather than ‘oh my god…’ or ‘wow’ or ‘that disturbs me’, or some kind of emotional expletive. Images are starting to work on more than one level. Composition shows careful attention to detail, things are lined up exactly right in several planes. It takes more than 30 seconds to take in all that the image has to offer.

Level F Aesthetic
These images are very strong – they generate emotional responses. You might not mortgage the house to get one and they don’t leave you weak kneed but they are wonderful. Most of us would be delighted to get a handful of images a year into this category. These images show us things we didn’t know, they make a point, they illustrate and elucidate. Most of the images of the great photographers fall into this category. Responses to these images are ‘awesome’, ‘right on’, ‘great’, ‘damn that’s good’ and like. it’s possible to spend 20 minutes looking at a single image and still find new things worth seeing, new connections, new messages.

Level G Aesthetic

These are the great images of history – the ones, that make you weep or cry out or swear. These are the handful of images so exceptional that even the best photographers in history have only able to make a few at best. Here lies ‘Pepper Number 30′, but not many other Edward Weston images, this includes the best of Ansel Adams but not all. It doesn’t mean that we mortals can’t create an image that fits this category, we’d count ourselves lucky if it happened once. These are the magical images, the ones that glow, that so perfectly get the message across they become icons of photography. They might be ‘Migrant Mother’ by Dorothea Lange or the Steve McCurry Afghan girl portrait, the ‘napalmed girl running’ image, Winter Storm Clearing by Ansel Adams, and several Henri Cartier Bresson images.

I would also like to add my personal view for the last level.

Some images, such some of Costas Manos, which are difficult to understand,
as to the message they give to us, mainly by people who have recently started dealing with photography,they “hide” with a complicated way their message,
and are targeting, more advanced in terms of understanding photographers.
In contrast to a simpler, but more impressive thematic image, which could cause us expressing enthusiasm and emotional response.
(as images of a tragic story and a strong theme).
When you understand the complexity and beauty of those images,
you may scream internally.
Furthermore all rules hide inside them a absoluteness,
that may not be applicable in all cases, and neither should,
with the condition that we know them in order to bring them to our own measure.

Ελληνική μετάφραση

Αισθητικά επίπεδα.

Α. Οι εικόνες δεν φαίνεται να έχουν ένα σαφές μήνυμα, και δεν κάνουν καλά στιγμιότυπα.

Β. Aξιοπρεπή στιγμιότυπα.

Γ. Οι φίλοι θαυμάζουν τα “στιγμιότυπα” σας,αλλά οι φωτογράφοι βλέπουν πολλές ατέλειες.

Δ. Οι εικόνες αρχίζουν να έχουν καλλιτεχνική αξία,αλλά το μήνυμα δεν είναι σαφές.

Ε. Οι εικόνες είναι υπέροχες,θαυμάζονται από φωτογράφους,αλλά όχι αξιέπαινες - λείπει το συναισθηματικό αντίκτυπο.

Z. Ισχυρές εικόνες, πολύ αξιόλογη σύνθεση, σαφές μήνυμα, υπέροχες!

H. Η καλύτερες εικόνες που έγιναν ποτέ - οι σπουδαίες, ιστορικές εικόνες της φωτογραφίας.

Α Επίπεδο Αισθητικής

Οι εικόνες δεν φαίνεται να έχουν ένα σημείο, δεν δείχνουν τα πράγματα σε πλεονέκτημα, και δεν απεικονίζουν την αιχμή τις δράσης ή την καλύτερη πόζα, είναι το είδος των εικόνων που μόνο ένα γενναιόδωρο άτομο θα μπορούσε θαυμάσει ώστε να μην μας απογοητεύσει .Δεν υπάρχει σε αυτές φωτογραφική δεξιότητα ή καλλιτεχνική εμπειρία και γνωρίζουμε ότι αυτές οι εικόνες δεν συναρπάζουν και είναι απόλυτα πεζές . Μιλάμε για το τυπικό στιγμιότυπο που απογοητεύει τον κάθε φωτογράφο, και δεν θα έμπαινε σε ένα λεύκωμα. Ο φωτογράφος απορεί για τον λόγο και τον κόπο που κατέβαλε σε αυτήν την εικόνα.

Β Επίπεδο Αισθητικής

Οι εικόνες αυτές είναι αξιοπρεπή στιγμιότυπα - όπως μνήμες των γεγονότων και των ανθρώπων και τόπων που εξυπηρετούν καλά έναν σκοπό αποτύπωσης μόνο, έστω και αν δεν συναρπάζουν. Δεν υπάρχει ο παράγοντας του ενθουσιασμού σε αυτές βλέποντας τις όπως κάτι το πρωτότυπο η το διαφορετικό .Ο φωτογράφος άνετα παρουσιάζει τις εικόνες αυτές στους φίλους του που θέλουν να γνωρίσουν πως ήταν οι διακοπές του, αλλά δεν είναι πιθανόν να τις έδειχνε σε άλλον φωτογράφο εως εικόνες ιδιαίτερες με αξία δημιουργική και οι εικόνες δεν αντικατοπτρίζουν τον ενθουσιασμό κατά το χρόνο λήψης της εικόνας.

Γ Επίπεδο Αισθητικής

Οι εικόνες αυτές δημιουργούν θαυμασμό σε φίλους, αλλά ίσως όχι σε φωτογράφους και καλλιτέχνες. Παρόλο που συλλαμβάνουν την αιχμή τις δράσης, έχουν καλές πόζες , και δραματικές συνθήκες φωτισμού, και κυρίως δείχνουν κάποιες αποτυχημένες προσπάθειες σύνθεσης, είναι σχεδόν αρκετά καλές για να μπουν σε ένα ετήσιο ημερολόγιο όπως « Νομός Δράμας η όμορφη Πετρουσα ». Δεν έχουν καλλιτεχνική αξία σε αυτό το σημείο και γενικά περιγράφονται ως «όμορφες εικόνες».

Δ Επίπεδο Αισθητικής

Οι εικόνες αρχίζουν να δείχνουν ότι αξίζουν και δεν είναι μια απλή υπενθύμιση κάποιου γεγονότος η μέρους. Είναι εύκολο να δούμε ότι έχει καταβληθεί προσπάθεια σύνθεσης στην εικόνα με τρόπους , ενδιαφέρων και δημιουργικούς. Υπάρχουν στοιχεία της εικόνας που δεν λειτουργούν καλά και είναι το είδος της εικόνας που σε κάνει να νομίζεις ότι αυτό θα ήταν μια μεγάλη εικόνα μόνο αν θα μπορούσα να την ξανακάνω , και να άλλαζα αυτό και εκείνο .. Ορισμένα από τα στοιχεία της σύνθεσης λειτουργούν, αλλά όχι όλα. Ο φωτογράφος απέχει από τον κατάλληλο τόπο, κάποιες ώρες και την σωστή στιγμή. Η εικόνα δεν είναι ισχυρή, και το μήνυμα τις δεν είναι σαφής. Υπάρχουν στοιχεία σε αυτήν εικόνα που αποσπούν την δύναμη τις.

E Επίπεδο Αισθητικής

Οι εικόνες είναι γενικά θαυμαστές και οι φωτογράφοι που θα τις έβλεπαν θα αντιδρούσαν λέγοντας << πόσο θα ήθελα να είχα κάνει αυτή την εικόνα .>> Οι σύνθεση είναι σωστοί, το θέμα ενδιαφέρον, η παρουσίαση του θέματος αποτελεσματική. Το μόνο που λείπει είναι μια συναισθηματική αντίδραση στην εικόνα. Πιθανότερα θα λέγατε «μπράβο» αντί «Θεέ μου …» ή «wow» ή κάποιου είδους συναισθηματική βλαστήμια. Οι εικόνες αρχίζουν να λειτουργούν σε περισσότερα από ένα επίπεδα έχοντας περισσότερα και πιο πολύπλοκα στοιχειά σύνθεσης σε σχέση με μια εικόνα που συνδυάζει δυο αυτονόητα, μια εικόνα απλή. Έχει δοθεί μεγάλη προσοχή στη λεπτομέρεια, τα πράγματα είναι ακριβώς στην σωστή σειρά σε πολλά επίπεδα. Σε 30 δευτερόλεπτα ίσως και παραπάνω, η εικόνα έχει δώσει ότι μπορούσε να προσφέρει.

Ζ Επίπεδο Αισθητικής

Αυτές οι εικόνες είναι πολύ ισχυρές - αυτές δημιουργούν συναισθηματικές αντιδράσεις. Μπορεί να μην βάλετε υποθήκη το σπίτι σας για να την αγοράσετε και δεν προσκυνάτε μπροστά σε αυτές αλλά είναι υπέροχες. Οι περισσότεροι από εμάς θα ήταν ευτυχής αν κατάφερναν να κάνουν μερικές τέτοιες εικόνες. Αυτές οι εικόνες μας δείχνουν πράγματα που δεν γνωρίζαμε, έχουν ουσία, που την απεικονίζουν και διασαφηνίζεται. Οι περισσότερες από τις εικόνες των μεγάλων φωτογράφων εμπίπτουν στην κατηγορία αυτή. Οι αντιδράσεις σε αυτές τις εικόνες είναι «φοβερή», «ακριβώς», «μεγάλη», «αυτό είναι πολύ καλό» και παρόμοια. Είναι δυνατόν να περάσουν 20 λεπτά, βλέποντας τις και να εξακολουθείτε να βρίσκετε νέα πράγματα που αξίζει να δείτε , νέες συνδέσεις, νέα μηνύματα.

Η Επίπεδο Αισθητικής

Αυτές είναι οι μεγάλες εικόνες της ιστορίας - αυτές, που σας κάνουν να κλαίτε ή να ορκίζεστε σε αυτές. Αυτές είναι μια χούφτα εικόνων τόσο εξαιρετικών, όπου ακόμη και οι καλύτεροι φωτογράφοι στην ιστορία έχουν κάνει μόνο μερικές στην καλύτερη περίπτωση. Εδώ έγκειται η ‘Pepper Αριθμός 30′,του Weston Edward αλλά όχι πολλές άλλες εικόνες, επίσης περιλαμβάνονται οι καλύτερες του Ansel Adams, αλλά όχι όλες. Αυτό δεν σημαίνει ότι εμείς οι θνητοί δεν θα μπορούσαμε να δημιουργήσουμε μια τέτοια εικόνα που να ταιριάζει σε αυτή την κατηγορία, θα ήμασταν τυχεροί αν το καταφέρναμε μία φορά. Αυτές είναι οι μαγικές εικόνες, αυτές που λάμπουν, που είναι τόσο τέλειο το μήνυμα τους όπου γίνονται εικόνες της φωτογραφίας. Θα μπορούσε να ανήκει σε αυτήν την κατηγορία η από Dorothea Lange ή από τον Steve McCurry η εικόνα < Afghan girl portrait> , και το < napalmed girl running > , < Clearing Winter Storm> από Ansel Adams, καθώς και πολλές εικόνες του Henri Cartier Bresson.

Θα ήθελα επισης να συμπληρώσω ότι η μετάφραση έγινε από εμένα χωρίς ιδιαίτερες γνώσεις αγγλικών χρησιμοποιώντας μεταφραστικό λογισμικό και θα παρακαλούσα να συνχωρεσεται τα όποια λάθη .

Στο τελευταίο αισθητικό επίπεδο θα μπορούσατε να σκεφτείτε εικόνες ποιο συγχρόνων φωτογράφων που σας αρέσουν και σας έχουν επηρεάσει όπως εικονες του Κώστα Μάνου, Νίκου Οικονομοπουλου .κτλ

Θα ήθελα επίσης να προσθέσω και την προσωπική μου άποψη σε σχέση με το τελευταίο επίπεδο.

Υπάρχουν ορισμένες εικόνες, όπως πχ του Κώστα Μάνου οι οποίες είναι δύσκολο να κατανοηθούν ως προς το μήνυμα τους, κυρίως από ανθρώπους που προσφάτως έχουν ξεκινήσει την ενασχόληση τους με την φωτογραφία και οι οποίες “κρύβουν” με αριστουργηματικό τρόπο αυτό που μας προσφέρουν και απευθύνονται σε πιο προχωρημένους ως προς την κατανόηση τους φωτογράφους.
Σε αντίθεση με μια πιο απλή αλλά με πιο εντυπωσιακό θέμα εικόνα η όποια θα μπορούσε να προκαλέσει τον ενθουσιασμό μας εκδηλώνοντας και συναισθηματική αντίδραση (όπως εικόνες του ρεπορτάζ με δραματικό και έντονο θέμα ).
Όταν κατανοήσουμε την πολυπλοκότητα και χάρη αυτών των εικόνων μπορεί να φωνάξουμε εσωτερικά, από τον ενθουσιασμό μας.
Έξαλλου όλοι οι κανόνες κρύβουν μέσα τους και μια απολυτότητα οι οποία δεν μπορεί να είναι εφαρμόσιμη σε όλες τις περιπτώσεις, και ούτε θα έπρεπε, εφόσον εννοείται πως γνωρίζουμε τον κανόνα, έτσι ώστε να τον χρησιμοποιήσουμε φέρνοντας τον στα μετρά τα δικά μας.

http://www.luminous-landscape.com/reviews/kidding.shtml

http://www.luminous-landscape.com/reviews/cameras/G9-Japan.shtml

Personally,
i am using compact cameras more than DSLRS for many reasons,
like weight,
discretion, compactness and most importantly depth of field.

And for another reason their image quality, in combination with great depth of field.
This maybe sound strange for most people who use small depth of field so that they can isolate the background, but for my working style, i need quite the opposite.

With great depth of field, I can control composition without the limitations of DSLRS.
So you have to be cautious what to put in your frame and finally that makes you a better and more thinking photographer.
It sounds like self punishment for some, put I would say its discipline and you get awarded by the results.

To achieve the same result with DSLRS you have to close the aperture that much, 4 stops more.

That way any advantages of DSLR disappear like more light gathering, in higher ISO where compacts have good quality with a aperture like 2.8.

For example in commercial work with DSLRS ,you close the aperture to 5.6-8 to achive quality and greater depth of field.

With compacts there is no reason for that you can easily work with 2.8.

Point that.

Don’t forget that the older and great photographers use to work that way with their Leica’s, where cameras like the G9, 10 are digital rangefinders, without the finder but with almost everything else.
Sure there are downsides like slow speed, AF problems, limited High ISO capabilities, but the perfect camera isn’t still here.

If light falls then i crab a DSLR like the 5D which i like for her great high ISO capabilities and speed, that a DSLR has to offer, but dislike her for anything else.

If you are a Photojournalist sometimes you feel like a fool who has to carry 2 or 3 bricks with him all day.
I avoid that so much i can, in many circumstances.

Surprisingly i do most of my reportage work and much of my commercial work with compacts and people and colleagues starring at me, like i am the fool.

If you are technically experienced, slowness of compacts can be overcome.

That slowness makes you to think more and not only to rely on snapshot instinct.

This doesn’t mean that i don’t have problems with their use sometimes, or feel limited, but i prefer it that way.

There is always and the middle way where i carry with me both photographic tools.

Down there is a interesting article about Alex Majoli (Magnum) from Luminus Landscape,
and his way of work with compact cameras.

You can see some images that i make the someday with my G10.
Simple images, but they show the capabilities of the camera.

By the way, if someone new in photography asks me what camera to buy, I suggest him to by a cheap DSLR for beginning.

(Please forgive my bad English I try to get better)